Het plooivlieswaaiertje is een saprotroof levend paddenstoeltje (diameter 1 à 2, maximaal 4 centimeter), dat groeit op dode stammen en takken van loofbomen (vooral beuk, hazelaar, eik, berk, wilg en els) in bossen en parken op voedselrijke vochtige bodem (4). Volgens Duitse websites kan het in zeldzame gevallen zelfs op naaldhout overgaan (5,14). De paddenstoeltjes kunnen zowel op afgestorven takken aan een levende boom als op afgevallen dode takken verschijnen, en ook op liggende boomstammen en dode stobben (14), maar volgens een oecologisch onderzoek uit Midden Europa komen ze op dunne takken het meest voor (6). De kleine vruchtlichamen groeien dicht opeen en staan dikwijls dakpansgewijs boven elkaar. Heel kenmerkend is de onderkant. Daar bevinden zich geen gewone plaatjes, maar vuilwitte gerimpelde plooien die onderling verbonden zijn. De hoedrand is gekerfd en ingerold. De bovenzijde van de hoed is viltig en witachtig tot okerbruin of roodbruin. In vochtige toestand zijn de vruchtlichamen zacht en buigzaam, maar bij uitdrogen worden ze hard en bros (10,14). Het plooivlieswaaiertje heeft zich in recente tijd (sinds 1989) in Nederland gevestigd en binnen enkele tientallen jaren explosief uitgebreid. In het "Overzicht van de Paddenstoelen in Nederland" dat in 1995 verscheen staat het nog te boek als "zeer zeldzaam". Maar momenteel is het in bijna heel het land te vinden (12), en het is zelfs tot Finland en Zuid Zweden doorgedrongen (7). Men vermoedt dat deze invasie het gevolg is van de klimaatverandering (want het plooivlieswaaiertje rukt op vanuit het zuiden, 5), maar deze verklaring is omstreden (8,16). De paddenstoeltjes kunnen het ene jaar talrijk zijn, en in een ander jaar geheel ontbreken (11). Plooivlieswaaiertjes worden beschouwd als primitieve plaatjeszwammen (13). Volgens moleculair biologen zijn ze verwant met de knotszwammen (15). 

De genusnaam Plicaturopsis is afgeleid van het woord plica, dat "vouw" of "plooi" betekent. De soortnaam crispa betekent "gekroesd". Het plooivlieswaaiertje is vanwege zijn unieke uiterlijk bijna niet met andere paddenstoelen te verwisselen. Oorzwammetjes (Crepidotus spec.) hebben geen witte sporen (zoals het plooivlieswaaiertje), maar vleeskleurige of bruine en echte plaatjes aan de onderkant. Het waaiertje (Schizophyllum commune) heeft wel witte sporen, maar mist de okerbruine of roodbruine tinten aan de bovenkant (2). Plicatura crispa, Trogia crispa, Merulius crispa, Cantharellus crispus, en Plicatura faginea zijn synoniemen van Plicaturopsis crispa (3,9,10,16).

Vanwege zijn kleine afmetingen en taaie consistentie is het plooivlieswaaiertje niet eetbaar (1,10,14).

Wij hebben plooivlieswaaiertjes herhaaldelijk aangetroffen in het Smitpark. Ook buiten Zuidhorn hebben we de paddenstoel dikwijls gezien, onder andere in Nanninga's Bosch (Heineburen), het Coendersbosch (Nuis),en een erfbeplanting in Tweede Exloërmond (Dr.)